29-09-2008 (Metro NL)
27-09-2008 (NRC Handelsblad)
27-09-2008 (De Telegraaf)
27-09-2008 (De Telegraaf)
27-09-2008 (Trouw)
26-09-2008 (Het Financieele Dagblad)
‘Zzp'ers ondermijnen sociale stelsel’
29-09-2008
ROMSLOMP.
De trend van steeds meer zelfstandigen zonder personeel (zzp'ers) is niet meer te stuiten op de arbeidsmarkt. Voorzitter Loek Hermans van MKBNederland is er blij mee. “Het verlost werkgevers van een boel administratieve romslomp en werknemers van de betutteling van verplichte sociale verzekeringen.” Maar hij vreest wel ondermijning van ons sociale stelsel van onder meer de WW, WAO/WIA en AOW.
Daarom is het volgens de voorman van het middenen kleinbedrijf hoog tijd dat het kabinet, werkgevers en vakbonden er serieus naar kijken. Hermans wil het onderwerp op tafel leggen tijdens het najaarsoverleg tussen het kabinet en de sociale partners begin oktober.
Momenteel zijn er ongeveer één miljoen zzp'ers en dat aantal verdubbelt volgens MKB-Nederland binnen twee jaar. Het zijn veelal mensen die de plaats innemen van werknemers in loondienst. Met als groot verschil dat de zelfstandigen niet verplicht verzekerd zijn voor werkloosheid, ziekte of arbeidsongeschiktheid en vaak niet sparen voor een aanvullend pensioen.
Werkgevers vinden het aantrekkelijk, omdat zij mensen kunnen inhuren voor concrete klussen. Ze hebben dan minder vast personeel nodig. Ook worden ze niet opgezadeld met de hele afwikkeling van lonen, premies en belastingen.
Volgens Hermans kiezen mensen ervoor om als zelfstandige aan de slag te gaan, omdat ze hun eigen tijd willen indelen en af willen van allerlei verplichte regelingen. Een werknemer in loondienst houdt bijvoorbeeld van de 45 euro per uur die hij verdient, 24 euro netto over, terwijl de zzp'er die 45 euro bijna helemaal vrij kan besteden.
De MKB-voorzitter juicht het opkomende ondernemerschap onder de vaak oud-werknemers toe. Aan de andere kant ziet hij wel dat een grote groep zzp'ers geen aanvullend pensioen naast de AOW opbouwt en in de problemen kan komen bij ziekte, omdat ze geen geld uittrekken voor noodgevallen en hun oude dag.
‘Banen zijn er, juiste mensen niet’
27-09-2008
Pessimisme in het midden- en kleinbedrijf
Bij het Najaarsoverleg wil minister Donner praten over hoe meer jongeren, meer vrouwen en meer ouderen aan werk te krijgen om het personeelstekort op te lossen. "Maar er is ook een kwalitatief probleem."
Minister Piet Hein Donner (Sociale Zaken, CDA) heeft een volle agenda. Tegen de achtergrond van de internationale financiële crisis heeft hij zijn handen vol aan de koopkracht, lonen, het ontslagrecht, en voorstellen van de commissie-Bakker over arbeidsparticipatie.
Daarom is de minister blij met het recente akkoord tussen de sociale partners over het ontslagrecht. In het Kamerdebat vorige week over de Miljoenennota suggereerde D66-leider Pechtold dat de premier met de werkgevers van VNO-NCW "een extra ketting aan die arme Donner" heeft gelegd. Onzin, zegt Donner. Alsof hij erop uit zou zijn dat sociale partners niet samenwerken. "De sociale partners hebben een afspraak gemaakt, die bedoeld is om een geschilpunt dat er lag, weg te werken zodat ze constructief kunnen samenwerken", zegt hij. En nu de partijen elkaar weer gevonden hebben, hoopt het kabinet over ruim een week met werkgevers en vakbeweging aan het Najaarsoverleg over die onderwerpen te beginnen.
Donner heeft een plan met Nederland. Er moeten meer mensen aan de slag - om de personeelstekorten te lijf te gaan èn om het staatspensioen en de gezondheidszorg in de toekomst betaalbaar te houden aangezien het aantal ouderen stijgt. Het rapport van de TNT-topman Bakker, dat in juni verscheen, is het kompas van het kabinet om het aantal werkenden te vergroten, blijkt uit de Miljoenennota.
Als het aan Donner lag was de ontslagregeling al versoepeld en de pensioengerechtigde leeftijd opgetrokken. Voor de jonge liberalen, die Donner vorige week een Superman-outfit gaven ('Donner durft') is hij een held, omdat de CDA-minister veranderingen aankaart. Maar voor de vakbeweging, de PvdA en een deel van zijn eigen partij gaat hij te snel. Het ontslagthema verdween en de commissie-Bakker onderzocht hoe de participatie op de arbeidsmarkt kan worden bevorderd. Nu blijkt 'Bakker' de sociale partners kopschuw te maken.
Voelt u zich niet als Gulliver, vastgebonden aan handen en voeten, omdat u met uw plannen geen vaart kunt maken?
"Welnee, ministers worden niet benoemd vanwege hun persoonlijke opvattingen. Maar ze worden geacht verder te denken dan de lopende kabinetsperiode en kijken wat er nodig is voor het land. Het betekent niet dat als een meerderheid van de Kamer ergens tegen is, het toch moet gebeuren. Dan belanden we in een technocratie waarin deskundigen de dienst uitmaken. Dat neemt niet weg, dat we een aantal mensen hebben in Nederland die op grote afstand staan tot de arbeidsmarkt. Daar moeten we wel arbeidsplaatsen voor vinden. Maar voor banen heb je werkgevers nodig. We hebben op basis van het rapport-Bakker een 'Plan van Aanpak' naar de Kamer gestuurd dat we tijdens het Najaarsoverleg met de sociale partners willen uitwerken."
Het ontslagvoorstel ligt ook op tafel. Vindt u het rechtvaardig dat iemand die 75.000 euro verdient, bij ontslag nu één jaarsalaris meekrijgt en iemand die 74.000 verdient het drievoudige krijgt?
"Daar hoort u mij niet over. Je kunt je altijd afvragen: is dat vreemd? Tegelijkertijd is het in ieder geval een antwoord op een vraagstuk van de hoge ontslagvergoeding bij mensen met hoge inkomens. In die zin moet het voorstel bekeken worden naar wat het wèl doet."
Bent u van plan het ontslagakkoord te repareren?
"We moeten goed opletten in welke economische omstandigheden Nederland zit en vooral zorgen hier zo goed mogelijk doorheen te komen. Daarom vind ik het zeer bemoedigend als de sociale partners zelf aangeven dat ze op deze wijze de dingen die hun gescheiden houden, uit de weg willen ruimen. En dat ze met het kabinet willen praten over hoe een verantwoorde loonontwikkeling kan worden bereikt met behoud van koopkracht. Vakbeweging en werkgevers geven aan dat ze bereid zijn om in deze periode constructief mee te werken. Dan zit ik hier niet speciaal om te kijken: hoe kan ik weer een spaak in de wielen stoppen."
De belangrijkste boodschap van de minister van Sociale Zaken is sociale rust?
"Arbeidsrust staat niet voorop, maar is wel een wezenlijke voorwaarde om die andere doelen te verwezenlijken. Op korte termijn kan de economie structureel versterkt worden door met een gematigde loonontwikkeling de inflatie te bedwingen. Hierdoor kan Nederland binnen Europa zijn concurrentiepositie verbeteren. Niet minder belangrijk is: hoe lossen we de problematiek van de arbeidsschaarste op? Daarvoor is nodig dat partijen niet nodeloos in conflict zijn."
U signaleert een groot tekort aan personeel, terwijl de commissie-Bakker honderdduizenden mensen telt die in potentie kunnen en willen werken. Hoe wilt u die activeren?
"We verkeren in de vreemde situatie dat de werkloosheid daalt tot beneden de 300.000 (3,8 procent van de beroepsbevolking, red.) en we hebben ruim 225.000 onvervulde vacatures. Volgens Bakker staan er 900.000 mensen onvrijwillig langs de kant. Het gaat om mensen in de WW, in de bijstand, om jongeren met een handicap, ouderen en er is een grote groep, vooral moeders, zonder uitkering. Al deze mensen komen nu om verschillende redenen moeilijk aan het werk. Ze hebben of een te lage opleiding, missen het arbeidsritme, hebben een handicap.
"Voor werkgevers is het steeds moeilijker om goed opgeleide werknemers te vinden. Deze mismatch moeten we oplossen. De schaarste aan personeel gaat tal van publieke sectoren raken zoals de zorg, het onderwijs, bedrijven die geen goede vaklieden en hoog opgeleide technici kunnen vinden. Over enkele jaren komen we honderdduizenden mensen tekort."
Wat verdient prioriteit?
"Essentieel is het probleem van scholing en inzetbaarheid van mensen. We komen niet alleen mensen tekort. Daarvoor nemen we maatregelen om jongeren tussen 18 en 27 aan de slag te krijgen, het voor vrouwen aantrekkelijker te maken meer uren in deeltijd te werken en ouderen op vrijwillige basis ook na hun 65ste te laten doorwerken. Er is ook een kwalitatief probleem. In steeds meer beroepen ontbreken de vaardigheden en kennis bij de werknemers. Bakker stelt terecht vast dat we wel geld steken in de afvloeiing van mensen, maar niet investeren om mensen naar ander werk te leiden als hun baan overbodig wordt. Hij stelt voor alle werknemers een werkbudget te geven waarvan bijscholing kan worden betaald. En de WW om te vormen tot een werkverzekering waarbij werkgevers verantwoordelijk zijn om personen wier baan overtollig wordt binnen een half jaar naar nieuw werk te leiden."
Koerst Bakker op een individueler sociaal stelsel?
"De bonden zijn hier heel huiverig voor. Is dat niet het begin van het individualiseren van de sociale zekerheid, zeggen ze. Mensen kregen ook al de indruk dat we de AOW wilden afschaffen door het mogelijk te maken mensen na 65 jaar vrijwillig te laten doorwerken. Dat is onjuist. We willen er juist voor zorgen dat de AOW ook in 2040 nog bestaat. Nu werken vijf mensen voor elke gepensioneerde; we gaan naar een situatie waarin dat er nog maar twee zijn.
"Omvorming van de WW is niet aan de orde; het geld is er niet. Werkgevers vinden het teveel rompslomp. Maar als de lonen zich gunstig ontwikkelen, komt er ook weer ruimte om aan die inzetbaarheid, aan scholing, te werken.
"De voorstellen van Bakker zijn niet in één kabinetsperiode te realiseren. Belangrijk is al dat sociale partners zeggen: hé, daar zie ik mogelijkheden. Het proces begint met verandering, dan pas komt het kabinet met maatregelen. Een ding is zeker: we krijgen te maken met een situatie waarin er banen zijn, maar we de mensen voor de banen niet hebben. We moeten tijdens het Najaarsoverleg proberen een route te vinden om hier uit te komen."
Introductie werk-leerrecht voor jongeren tot 27 jaar
Invoering doorwerkbonus voor doorwerken na 62 jaar
Loonkostensubsidies voor bedrijven die oudere werklozen en gedeeltelijk arbeidsongeschikten in dienst nemen
Drie jaar premiekorting voor in dienst nemen van oudere uitkeringsgerechtigden
Maximaal vijf jaar vrijwillig doorwerken na 65 jaar
Participatiebudget voor gemeenten: doel 75.000 educatietrajecten per jaar
Belastingvoordeel om vrouwen met kleine deeltijdbaan meer uren te laten werken
Werkregeling voor jonge gehandicapten (begeleiding bij en behoud van betaald werk)
Steun aan 20.000 werkende jongeren om scholing te volgen
Project om in drie jaar 50.000 migrantenvrouwen tot vrijwilligerswerk te activeren
Zorgprojecten om migrantenvrouwen in zorg te laten werken
Kabinet komt nog met voorstellen om werkgevers grotere verantwoordelijkheid te geven voor begeleiden overtollige werknemers naar ander werk
Werklozen moeten na één jaar elk werkaanbod accepteren
Minister Piet Hein Donner
Hop eerst eens binnen je eigen job
27-09-2008
Er is altijd wel een betere baan, als je de reclames van vacaturesites en wervingsbureaus moet geloven. Maar is dat wel een betere baan? Wat biedt die baan wat je huidige werk niet heeft? Een hogere beloning, een mooiere auto of ga je werken voor een betere organisatie? Vaak zijn de verschillen niet eens zo groot en vallen er ook binnen je huidige baan, als je erover praat met je werkgever, nieuwe kansen te creëren. Te veel jobhoppen leidt tot een onrustig cv en daar houden werkgevers niet van. Waarom eerst niet proberen binnen je eigen job te hoppen?
Edith van den Anker, managing consultant bij de afdeling Assessment en Advies van de Van der Velde Groep, houdt zich dagelijks bezig met het assessen van medewerkers op commerciële, management- en directieposities in opdracht van organisaties. Zij wordt regelmatig geconfronteerd met veel wisselingen in een cv.
In tegenstelling tot wat sommigen denken, is volgens Van den Anker het hebben van een cv met een bijna alfabetische lijst van werkgevers helemaal geen pre op de arbeidsmarkt. "Sollicitanten proberen het goed te praten, maar in een of anderhalf jaar blijf je aan de oppervlakte van een functie. Wij zeggen altijd: ga eerst de diepte in", aldus Van den Anker.
Veel werkgevers worstelen in deze tijd met de vraag hoe ze hun medewerkers kunnen binden en geboeid houden. "Draai de vraag eens om", stelt Van den Anker. "Hoe verbonden voelen mijn medewerkers zich met de organisatie en hoe geboeid zijn ze door hun functie? Je bindt ze door medewerkers de ruimte te geven zich te ontwikkelen en doordat je als medewerker zowel als organisatie weet waar je kwaliteiten liggen."
"Bedrijven investeren in mensen om hun valkuilen op te vijzelen via allerlei opleidingen en cursussen, maar voor iemand die op een onderdeel een drie scoort is het heel lastig om een acht te scoren. Je kunt dan beter kijken naar waar iemand goed in is en je daarop richten. En als het plafond bereikt is, is dat ook prima. Dan ben je klaar met elkaar en kun je elkaar loslaten", stelt Van den Anker.
Om de kwaliteiten van medewerkers in kaart te brengen en een HR-beleid op te zetten wordt er steeds vaker gebruikgemaakt van een assessment. De uitkomsten van een assessment zijn waardevol in evaluatie- of functioneringsgesprekken, ze kunnen een werkgever steun bieden bij het binden van mensen. "Belangrijker dan de uitkomst is echter de nabespreking. Ken je je eigen kwaliteiten, laat je die voldoende tot hun recht komen en hoe ga je om met ontwikkelpunten?
Een score op zich zegt niets, er hoort een verhaal en een persoon bij. Een assessment is altijd in het licht van de match tussen functie en organisatie."
Assessment kan een goed instrument zijn voor de dialoog tussen werkgever en werknemer. "Medewerkers staan ook steeds meer open voor een assessment, omdat ze het zien als kans in plaats van bedreiging."
Italiaanse toestanden
27-09-2008
Eerst kwam pa. Toen zijn zoon, die nam zijn broer mee, en die had nog een neef. Inmiddels werkt de hele familie via of bij ons. Tja, het is nogal een financiële familie. Het klinkt een beetje als Italiaanse toestanden, ik geef het toe. Toch ben ik groot voorstander van kandidaten die via via binnenkomen. Referrals noemen wij ze. Het zijn bijna altijd goede en loyale kandidaten. De aandrager wil namelijk niet voor gek staan. En de kandidaat die hij voorstelt, zal extra zijn best doen, omdat hij via een bekende bij ons binnenkomt. Als referral heb je bij ons ook een streepje voor. Want je bent niet zo maar iemand, maar iemand die ons is aanbevolen door een relatie die wij hoog hebben zitten.
Referrals zijn ook de oplossing voor werkgevers die zoeken naar die speld in de hooiberg. De meeste werkzoekenden zijn inmiddels wel van baan gewisseld en het aantal actieve werkzoekenden is historisch laag. Volgens onderzoek van het in arbeidsmarkt gespecialiseerde marktonderzoeksbureau Intelligence Group is momenteel slechts 10 procent van de werkenden actief op zoek naar een andere baan. De meeste werkenden (54 procent) zijn dat nog hooguit passief. Ze struikelen eens over een leuke nieuwe uitdaging en besluiten hem toch aan te gaan, maar de bladen en vacaturesites houden ze nauwelijks bij. Werkgevers moeten het momenteel dus niet hebben van kandidaten die hun advertentie lezen, maar van de professional die door zijn collega (of vader) wordt voorgedragen. Een kwestie van netwerken dus.
Krijgt de aandrager daar nu een enorme bonus voor? Sommige bedrijven die hun netwerk vragen om hen te helpen aan vers bloed, doen dat inderdaad. Een bonus van €500 is niet exceptioneel. Mijn organisatie doet dat overigens niet. We sturen na afloop een boekenbon. Het gaat namelijk volgens ons meer om het gunnen. En een gunfactor creëer je niet per se met geld, maar vooral door iedere kandidaat en opdrachtgever met respect te behandelen. Daarnaast zorgen we ervoor dat iedereen wéét dat we continu op zoek zijn naar nieuwe mensen.
En het mes snijdt in dit geval aan twee kanten. Wij zijn blij, maar de andere kant van de tafel net zo goed. Want als kandidaat of opdrachtgever doe je iemand uit je netwerk ook een plezier door die persoon aan te dragen. Een groter compliment kun je je als referral niet wensen.
Anita Hijmenberg
Robert Half
Je privéleven ligt op straat
27-09-2008
Nederlanders zijn sociale internetters bij uitstek. We delen ons leven graag online, via Hyves, LinkedIn, Facebook en MySpace. Maar ondertussen loeren bedrijven en (nieuwe) werkgevers gretig mee. En dat heeft steeds vaker vervelende gevolgen.
Een doorgaans serieuze collega proost, omringd door een handvol dames, met een glas bier op een foto op zijn hyvespagina. Geen probleem denkt de een, die jongen heeft tenminste een sociaal leven. Maar hoe vaak drinkt hij dan, vraagt de ander. Vast te veel, vermoedt de recruiter en schuift zijn net ontvangen sollicitatiebrief terzijde.
We netwerken wat af in ons virtule leven, ontdekte het marktonderzoeksbureau Synovate deze maand na onderzoek onder dertienduizend internetgebruikers in zeventien landen. Bijna de helft van de Nederlanders is verbonden met sociale netwerksites zoals Hyves, LinkedIn, Facebook en MySpace. Daarmee heeft het land het grootste percentage 'sociale internetters' ter wereld.
De netwerksites bieden een bron van informatie: consumenten vertellen wat hun favoriete merken zijn, welke eetgelegenheid hen het beste bevalt, welke films en programma's ze graag kijken, waar ze het weekend zijn geweest, en zelfs waar ze zich op dit moment bevinden.
Een beetje handige werkgever onderzoekt de profielen van sollicitanten. ,,Dat is onderdeel van de research die we doen bij nieuwe kandidaten'', zegt een woordvoerder van Randstad over de werving en selectie van hbo-afgestudeerden. Bij twijfel kan een blik op een sociale netwerksite de doorslag geven, laat ook EN Recruitment weten. ,,Een persoon kan zich tijdens een sollicitatie anders voordoen dan hij of zij in werkelijkheid is.''
Het onbevangen publiceren van teksten en foto's is met deze ontwikkeling voorbij: het virtuele leven wordt net zo serieus genomen als het werkelijke, constateert David Riphagen. Aan de Technische Universiteit in Delft doet hij voor zijn afstudeerscriptie onderzoek naar privacy binnen sociale netwerksites. Als voorbeeld noemt hij de rechtszaak tegen de 20-jarige student Joshua Lipton uit Smithfield (VS) wegens rijden onder invloed. Lipton werd tot twee jaar veroordeeld, mede door zijn Facebookprofiel. Hij stond daar, terwijl de rechtszaak tegen hem wegens rijden onder invloed en doodslag nog liep, uitgedost als gevangene op een Halloweenfeestje. Een beeld dat de aanklager graag gebruikte om hem neer te zetten als een onverantwoordelijk feestbeest. Dat pagina's van sociale netwerken belastend materiaal kunnen bevatten en gebruikt kunnen worden tijdens rechtszaken, beseffen steeds meer advocaten.
Maar ook in Nederland is het zorgeloos 'krabbelen' op elkaars of eigen profiel niet zonder risico. De Amsterdamse politie onderzoekt momenteel de Hyvesprofielen van verdachten. En dus ook hun vriendenkring.
Met sociale netwerksites nodig je niet alleen je vrienden en familie uit, maar in principe de hele wereld. ,,Dat is voor mij de reden dat ik mijn hyvesprofiel steeds meer afknijp'', zegt Thijs (36) uit IJsselstein. ,,Ik heb een eigen bedrijf en wil niet met te veel persoonlijke gegevens op internet staan. Zo krabbelde laatst de tienjarige dochter van een vriend op mijn pagina over haar zwembadavonturen die ze met mij wilde delen. Je kunt daar hele foute conclusies uit trekken. Sindsdien gebruik ik hyves steeds minder, zeker wat het krabbelen betreft.'' Hij is waarschijnlijk niet de enige. Hyves telt zeven miljoen leden, maar bijna een kwart logt minder dan eens per maand in.
Voor een medewerkster van een Heerenveense zorginstelling kwam dit inzicht te laat: ze omschreef haar werk met verstandelijk gehandicapten als het werk van 'een oppasser in een dierentuin'. Haar profiel had ze niet afgeschermd en haar analyse lag op straat. En zij bijna ook.
Het probleem van nieuwsgierige werkgevers, collega's, buren of klasgenoten is voor een deel zelf op te lossen. Bedenk wie er allemaal toegang tot jouw profiel hebben en verwijder al te vrolijke kiekjes. En maak je persoonlijk profiel voortaan 'onzichtbaar' voor de rest van de wereld. Toch gebeurt dit maar op kleine schaal. Van de ruim 7 miljoen leden van Hyves schermt maar 7 procent zijn profiel af met 'alleen voor vrienden'. En toch zegt 54 procent van de ondervraagde Nederlanders in het onderzoek van Synovate bezorgd te zijn over het gebrek aan privacy het hoogste percentage onder alle respondenten.
Een ander, minder zichtbaar gevaar voor de privacy is de onstilbare honger van bedrijven en netwerksites naar méér persoonlijke informatie om een beter profiel te kunnen maken. ,,Ik had al de cookies van mijn computer verwijderd en ik was niet ingelogd op de site van Facebook. Toch was voor Facebook duidelijk welke aankopen ik op andere internetsites gedaan had. Dat merkte ik door de advertenties die ik aangeboden kreeg toen ik weer inlogde'', vertelt Riphagen.
Met speciale software is het internetgedrag en de voorkeuren van de consument in kaart te brengen. Maar hoe erg is dat? Het kan handig zijn als een leverancier van elektronica je net díe flatscreen presenteert waar jij naar op zoek bent. Of laat zien welke producten door je vrienden hoog gewaardeerd worden. ,,Stel dat ik via Ebay seksartikelen gekocht heb. Dan ben ik er helemaal niet van gediend dat mijn hele vriendennetwerk dat ook weet.'' Het belang van de verkoper van seksartikelen, die hoopt nog meer klanten aan de haak te slaan, staat hierbij haaks op het belang van de koper.
De grenzen tussen sociale netwerken worden te weinig bewaakt, is de stelling van Riphagen. ,,De gegevens die je in een specifieke sociale omgeving deelt met je vrienden, zijn niet automatisch bedoeld voor een andere sociale omgeving, zoals je werkomgeving.'' En als dat wel gebeurt, staat de internetgebruiker met de rug tegen de muur. Tegen openbaar gemaakte geheime informatie of smadelijke foto's kun je je simpelweg niet verdedigen. En dat geldt ook voor mensen die géén lid zijn van sociale netwerksites. Het is niet ondenkbaar dat persoonlijke informatie van hen verschijnt op het netwerk. ,,Dat heet tagging. Een gebruiker kan bijvoorbeeld foto's van je plaatsen met je eigen naam eronder, zonder dat je daar toestemming voor hebt gegeven. Daardoor wordt je de mogelijkheid ontnomen je te presenteren zoals je zelf wilt.''
Hij pleit dan ook voor meer transparantie bij sociale netwerksites. ,,Technisch gezien is het niet moeilijk om het digitale leven van de gebruikers te volgen'', zegt Riphagen. ,,Netwerksites houden ook elke optie daarvoor open door geen duidelijkheid hierover te verschaffen. Ze weten al wie je vrienden en voorkeuren zijn. Het liefst weten ze ook nog waar je woont. Als netwerksites geen extra informatie over je verzamelen, laten ze dat dan bewijzen. Laat ze maar een printje geven waarop precies staat welke gegevens ze van de gebruiker hebben. Sociale netwerken zijn dat eigenlijk verplicht, omdat ze de informatie van hun klanten kríjgen.''
Het argument dat 'mensen niets te verbergen hebben en daarom geen moeite hebben met de openbaarheid' noemt Riphagen schijn. ,,Het is namelijk jouw informatie en daar kan misbruik van worden gemaakt. In de jaren dertig van de vorige eeuw wisten nazi's door gebruik te maken van de goed georganiseerde bevolkingsadministratie de gegevens van joden op te sporen. Deze mensen hadden niet verwacht dat hun informatie onvoldoende beschermd zou zijn en voor dit doel gebruikt zou worden. Je weet nooit wanneer er een regime aan de macht komt die je eigen informatie op een immorele manier gaat gebruiken.''
In een Delfts café logt Riphagen in op zijn eigen hyvespagina. Zijn nichtje heeft gekrabbeld en plakt meteen haar e-mailadres in het bericht.
Voorzichtig met eigen informatie omgaan wordt steeds belangrijker, is zijn overtuiging. Een vrouw die haar ex-partner op haar besloten hyvespagina had uitgemaakt voor pedofiel werd door de Nederlandse rechtbank veroordeeld. Ook de afgeschermde netwerksites moeten beschouwd worden als openbaar.
,,Je kunt wel proberen om zo anoniem mogelijk te leven. Maar de mogelijkheden daartoe worden steeds beperkter'', zegt Riphagen, verwijzend naar de zelfmoord van de 13-jarige Megan Meier uit Missouri in de Verenigde Staten, twee jaar geleden. Ze was verliefd op 'Josh' die ze via het sociale netwerk MySpace had leren kennen. De jongen begon haar echter uit te schelden en zei dat 'de wereld een betere plek zou zijn zonder haar'. Megan hing zich op. Achteraf bleek 'Josh' niet te bestaan, maar was het haar buurvrouw die wraak wilde nemen, omdat haar dochter weer was gepest door Megan. De buurvrouw werd niet veroordeeld voor pesten, maar met name voor het opstellen van een gefingeerd profiel.
Ook door de netwerksites zelf wordt het niet eenvoudig gemaakt om anoniem te blijven. Hyves besloot onlangs dat mensen met een afgeschermd profiel óók niet bij anderen mochten gluren. Maar door groot protest werd deze maatregel teruggedraaid. Nieuwe gebruikers van de profielensites Superdudes en Sugababes (1,4 miljoen leden) moeten verplicht een foto van zichzelf plaatsen. De content van de leden mag op alle mogelijke manieren openbaar worden gemaakt.
Maar daarnaast is er nog een andere reden voor het kiezen van een 'publiekelijk leven'. Jongeren verstevigen hun vriendschappen door sociale netwerken op internet. Daarvoor is het j£ist belangrijk gezien te worden. Uit TNO-onderzoek blijkt dat mensen niet eens zo heel naïef zijn bij het verstrekken van persoonlijke informatie. Het is een onontkoombare sociale deal geworden: je levert je gegevens in, zodat je bij een groep kunt horen. Je vindt er leeftijdsgenoten, lotgenoten, vrienden, liefdes. En bij misbruik van je gegevens: je vijanden.
Veroordeling deels op basis van Facebookprofiel
Nederlanders bezorgd over gebrek aan privacy
Je bent in veel gevallen niet verplicht om al je persoonlijke gegevens te geven. Als je het niet zeker weet, doe het dan niet.
Een gefingeerd profiel is (vooralsnog) ook een optie.
Zet nooit online wat je niet wilt dat de hele wereld weet.
Wees er altijd op bedacht dat mensen over je gegevens kunnen beschikken om die tegen je te gebruiken.
Denk drie keer na voordat je informatie van anderen (foto's of tekst) online zet.
Op 23 en 24 oktober vindt de conferentie Privacy in Social Network Sites in TU Delft plaats. (Inter)nationale experts bespreken de risico's die Social Network Sites voor privacy vormen en hoe deze risico's aangepakt kunnen worden. Toegang is gratis.
Registratie en informatie: www.privacyinsocialnetworksites.nl
Duizenden banen weg in industrie
26-09-2008
Tjabel Daling, Amsterdam
Dit jaar vervallen er enkele duizenden arbeidsplaatsen in de Nederlandse industrie. Het zijn er zeker meer dan drieduizend, zo blijkt uit eigen tellingen van deze krant. Oorzaken zijn de wereldwijde financiële en kredietcrisis, de dure euro en lage dollar, enorme prijsverhogingen voor grondstoffen, de daarmee gepaard gaande hogere inflatie en stijging van de rente en de crisis in de halfgeleiderssector. Het verlies van drieduizend banen is een ondergrens.
Volgens bestuurder Henk van Rees van FNV Bondgenoten is er 'sinds een klein jaar sprake van een kentering'. 'Reorganisaties bij bedrijven en faillissementen staan weer meer op de agenda.'
Opvallend genoeg gaan de ontslagen in Zuid-Nederland wel gepaard met een nog steeds krappe arbeidsmarkt en in diverse steden ook dalende werkloosheid. De stemming onder producenten in de industrie sloeg in september in negatieve zin om, meldde donderdag het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Het vertrouwen daalde ten opzichte van augustus zelfs van 4,9 tot -0,5, de grootste afname in een maand sinds het CBS met de metingen in 1985 begon.
|
